நேசக்குவியல்

 

ஞாபகங்கள்

நட்சத்திர புள்ளி

நட்சத்திரங்கள் யாருடைய 
ஆசைகளின் முற்றுப் புள்ளிகள்...?
புள்ளிகளின் வழியே
கோலமென வளைகிறது 
வாழ்க்கை...! 

இலையுதிர் காலம்

பூக்களிடத்திலும் சொல்லவில்லை 

என் மனக்கேதங்களை.
பின் எவ்வாறு தெரிந்தன  

வண்ணங்கள் மாறாவிடினும் 

இலைகளை பிரிந்து உதிந்தன 

என் மனப்பிளவை ஒத்தவாரு...?

வாசனையற்ற பூக்களாய் தெருவோரம் உதிர்ந்து, 

வண்ணங்கள் இழக்கும் தருவாயில்.... 

எதற்கும் இருக்கட்டும் என 

எதற்கு மாலை தொடுற்கிறாய்...?

உதிர்ந்த பூக்கள் மீண்டும் மரங்களில் சேர்வதில்லை. 

இலையுதிர் காலம் வரை காத்திருக்கின்றன. 

இலைகளுக்கும் பூக்களின் வலி புரியும் வரை.

முடியும் நிமிடங்கள்

முடிந்துவிட போகிறது

உனக்கும் எனக்குமான நிமிடங்கள்

தக்கவைத்துக்கொள்ள முயலவில்லை

கலையட்டும்.

இனி எல்லாம் நான் நானாக

நான் மட்டுமே உள்ள நினைவுகளை 

சுமக்க நினைக்கிறேன்.

உன்னை போல் சேர்ந்த வெற்றுச்சுமைகளை

அந்த சிவப்புக் கட்டிடதிற்குள் 

புதைக்க விழைகிறேன்.  

கிழிந்த உன் முகத்திரையில்

ஒளிர்ந்தது என் உள்முகம்

உணர்ந்த ஒர் நிமிடம் புரிந்தது

இனி என் இடம் இதுவல்லவென... 

நிலம் பார்த்து கரம் பிடித்தவள்          

இன்று நானிலம் பார்க்க வெளிச்செல்கிறேன்..! 

துரோக வலி

வெளியேற்ற நினைக்கும் எச்சிலை விழுங்குவது போல்

மன்னிக்கிறேன் உன் தவறுகளை.

அமிலமாக என்னை கரைக்கிறது

நான் உள்ளுக்குள் உருகினாலும்

இதயம் மட்டும் ஏனோ உனக்காக

துடிக்க எஞ்சிக்கிடக்கிறது

தவறுகளின் மூலம் நீ

தண்டனை மட்டும் ஏனோ

எனக்கே அளிக்கப்படுகிறது எப்போதும்

கட உள் என மனதை கட்டுப்படுத்தினாலும்

கடவுளுக்கும் கலங்கா உன் துரோகங்களை

கடந்து செல்ல முடியவில்லை

பிரிய துடிக்கும் சிறகுகளின் அடக்கப்பட்ட வலி

துரோக வலியைவிட குறைவுதான் என

நீண்டு கிடக்கிறது மரண வலிகள் மனமேங்கும்.

கடைந்தேடுக்கும் துயரங்களின் மிச்சத்திலிருந்து

வலிகள் விடுபட வெளியேறுமோ என வாழ்க்கை.

துரோகி உனக்காக

துரோகக் களிப்பில் நீ கொடுக்கும் முத்தம்

         என் உதடுகளை எரிக்கின்றது

மனைவி என்ற அந்தஸ்திலிருந்து இரங்கி

         உன் தவறுகளுக்கேல்லாம் என்னை சாட்சியாய்

நிற்கும் பொம்மையாக்கினாய்.

         முன்பு உன் சிறு சபரிசத்தில் பூத்த என் உணர்வுகள்

இன்று உன் தொடுதலில் கருக செய்கிறது.

         உன் புண்ணகையின் விஷமத்தனத்தை புரிந்தபோது

நீ கிஷ்ணனாக இல்லை ராவணனாக தோன்றினாய்.

         கண்மூடி தியானிக்க நான் ஞானியல்ல

கண்ணிருந்தும் உன்னால் பார்வையிழந்த

         விட்டில் பூச்சியானேன் 

                        உன் பின்னால் செல்ல.....

காய்ச்சல்

காய்ச்சலில் என் உடல்
தகித்துக் கொண்டிருந்த போது
குளிர்ந்த நீரில்
மூழ்க வைத்தாய்
உடல் சூட்டைக் குறைக்கவே
அவ்வாறு செய்தாய் என
சமாதானப் படுதிக் கொண்டேன்
மார்கழிப் பனி வெளியில் கொட்ட
ஜலதோஷம் என் நாசியில் கொட்ட
எனக்குப் பிடிக்கும் எனச் சொல்லி
பனிக்கூழ் ஊட்டிவிட்டாய்
அதை உன் அன்பு என்றே
எண்ணியிருந்தேன்
வயிற்றுவலியில் படுத்திருக்க
சமைக்க வேண்டாம் என
கரிசனம் காட்டி பரோட்டா குருமா வாங்கி வந்தாய்
என் மீதான அக்கரை என்றே
இருமாந்தேன்
தூங்க முடியவில்லை
நீ வருந்துவாயே என
தூங்குவது போல நடித்திருந்தேன்
நீ மிகச் சரியாகக் (!) கேட்டுவிட்டாய்
நான் காய்ச்சல் வந்தது போல்
நடிக்கிறேன் என
இரண்டாம் முறையும் என்னை
சிலுவையில் அறைய
துரு ஏறிய ஆணிகளை வைத்துக் கொண்டு
என்னை சுத்தியல் தேடச் சொல்கிறாய்
அதையும் உனக்காகவே தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்
உனைப்பற்றிய உன்மைகள்
உரைத்த போதும்
நான் நம்ப விரும்பவில்லை...
இதைப் படிக்காமலேயே
அடுத்த கேள்வியும் கேட்பாய்
கவிதை எழுத முடிந்த உனக்கு காய்ச்சலா? என்று
பி(ப)டிக்காத உனக்கு விளக்கம் சொல்லிப் பயனில்லை
கவிதை உடல் சார்ந்ததல்ல
மனம் சார்ந்த ஒன்று என்று ...

அன்பைத் தேடி

கடற்கரை மணலில் தொலைந்து போன பாதச் சுவடுகளாய்

இப்போது நாமிருவரும்

கிடைக்க நேரமின்றி தவிக்கும் மணிமுள்ளாய்

ஓடிக்கொண்டிருந்தாலும்

மனச்சுவரின் கிறுகலில் நம் பெயர்

பொறித்திருக்கிறது எப்போதும்.

நிலத்தில் விழுந்த மழைத் துளியைத் தேடி

தாகம் தனிக்க எண்ணுவது போல்

நாம் தேடுகிறோம் வாழ்க்கையை.

கிடைத்த போழுது கைக்குள் பொத்திவைக்கத்

தவறிய பனித்துளியை

காய்ந்த நிலத்திற்கு உயிராகவேனும் விட்டுவிடு

நிலமாவது தாகம் தனிக்கட்டும்.

காய்ந்த கடற்கரையாய் நான் இருந்துவிட்டு போகிறேன்

வாழ்வை விதி குடிக்கும் வரைக்கும்.

கேள்வியும் நீ பதிலும் நீ

இமையோரம் காத்திருக்கும் கண்ணீர் துளி
துடைக்கப்படாமல் இருக்கிறது உன் கைகளுக்காக.
நீர் நிரம்பிய கண்களுக்கு தெரியவில்லை
நீ வருகிறாயா திரும்பிச் செல்கிறாயா என.
கற்றுக்கொண்டு விட்டது சிந்தாமலும் சிதறாமலும்
உனக்காக தவமிருக்க என் கண்ணீர் துளிகள்
உன் காலுக்கடியில் இருக்கும் புல்லாய் பார்க்கபடுகிறேன்
ஆனால் என்னுள்ளோ நெருஞ்சி முள்ளாய் குத்தப்படுகிறேன்
விடை தெரியா கேள்விகள் பலவாயினும்
என்னுள் எழுந்த பெரிய கேள்வி நீ
பதிலும் நீ.
நீண்ட இடைவெளிவிட்டு நடக்க பழகிக்கொண்டோம்
தண்டவாளம் போல் ஒன்றாக செல்ல அல்ல
கடைசி வரியில் காணாமல் போன எழுத்துக்களாய்….

அச்சிடப்படாத வாழ்க்கை:

மனது பறக்கிறது லேசாகிறது கனக்கிறது துவள்கிறது
கணப்போழுதில் இத்தனையும் உன்னாலே.
சந்தோஷமும் சோகமும் ஏக்கமும் கலந்த உன் நினைவுகளை
 நான் என்செய்வேன்.
எழுதப்படாத கவிதைகளை நினைத்து ஏங்குகிற
கவிஞன் போல் ஏங்கி சாகிறேன் தினமும்.
நிலை தடுமாறிய பேனா முள்ளாய் நெஞ்சம்
காகிததில் ஒட்ட வைக்க பார்க்கிறேன் வார்த்தைகளை.
அச்சிடப்படாத அவ்வார்த்தைகளை கோர்த்து காத்திருக்கிறேன்
என்றேனும் நம் வாழ்கை என்னும் புத்தகத்தில் அச்சிடுவாய் என…

நீ என்னும் நிஜம் வேண்டும்

ஒரு முறை ஒரே ஒரு முறை

உன் தோளில் சாய்ந்து அழுவதற்கு அனுமதி கொடு.

என் கண்ணீர் வற்றும் வரை அல்ல

என் சோகங்கள்  கரையும் வரை

வேண்டும் உன் தோழமை நிறைந்த உன் தோள்கள்.

வெட்டி எறிந்தாலும் வேர்விட்டு கிளம்பி

நெருஞ்சி முள்ளாய் கிழிக்கும் நிஜங்களை

சில நிமிடங்கள் உன் நிழலில் தள்ளிவிட்டு

இளைப்பாருகிறேன் கணவிலேனும்.

உன்னிடம் சில நிமிடங்கள்

என்னிடம் சில நிமிடங்கள்

இருந்துவிட்டு போகட்டும் காயங்கள்

நம் இருவரையும் ஒரே கோட்டில் சேர்க்க.

நியாயத்தின் வெடிப்பில் பூக்கும் நிம்மதி வேண்டும்

பொய்யாய் மகிழ்ந்து பொய்யாய் நெகிழ்ந்த

தருணங்களை புதைக்கும் நிஜம் வேண்டும்.

ஒரு முறை ஒரே ஒரு முறையேனும்

உண்மையாய் வாழ வேண்டும்.

நீ வேண்டும்

நீ என்ற நிஜம் வேண்டும். 

பெண் எனும் புத்தகம்:

திறந்த புத்தகமாய் இருக்க சுவாரஸ்யமற்றாவள்

அதனாலேயே மூடிய புத்தகமாய் இருந்தேன்

யாரும் படிக்காத புதிய புத்தகமாய் கிடந்தேன்.

யாரோ என்னை தூசிதட்டிவிட்டது போல் உணர்ந்தேன்

என் மன இலைகளில் மழை துளிகளால் கழுவப்பட்டேன்.

இளம் வெய்யிலின் சூட்டில் துளிர் விடுவது போல்

உன் அன்பில் குளிர் காய்கிறேன்.

நீல வானில் பறக்கும் பறவைக் கூட்டத்தில்

உன் எழுத்துக்களை படிக்கிறேன்.

படித்து முடித்தும் முடியாமல்

தொடர்கிறது எழுத்துக்கள்

கடைசி நிமிட பயணம் போல

ஆர்பரிக்கிறது மனம்

நிறைந்த பெளர்ணமியில்

அலைகளின் கால் பதித்த ஞாபகம்

உன் நினைவுப் பக்கங்கள் பறந்தோடி,

கலைந்து கிடக்கிறேன் நீ சேர்ப்பாய் என.

ஆசை

மேகபந்தின் பணித்துளியாய்

நீந்தி செல்ல ஆசை

நீ நிற்கும் இடம் நான் மழையாய் மாறி

உன் நெஞ்சம் நெருங்க ஆசை

நீர் துளியின் ஈரமாய் உன் இதயம்

மாற்ற ஆசை

உன் இதய துடிப்பில் என் இருக்கை

இருக்க ஆசை

இருக்கும் வரைக்கும் உன் நினைவு

பறிக்க ஆசை

என் நினைவை நீ மறக்கையில் நிலத்தில் மறைய ஆசை.

கிளிஞ்சல்கள்

நினைவு திரும்புகையில்

கரும்பலகை மனதில்

சில கோடுகள்.

நீண்ட கோடுகள் நெஞ்சம் கிழிக்க

சிறு கோடுகளோ இதயத்தை பிளந்தது.

சில மணிதுளிகளை நிந்தித்ததால்

கணவுகளில் மன்னிப்புகள் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டாலும்,

கடல் அலைகளின் கிளிஞ்சலகளாய்

அலைக்கழிக்கப்பட்டு எங்கோ ஒதுங்கினோம்.

நம்மை தேர்ந்தெடுத்து கலைந்த மனிதக் கூட்டம்

கடலில் தூக்கி எரிந்து விளையாட

மீண்டும் சந்திப்போம் என்ற நம்பிக்கையுடன்

ஒற்றையில் அலையாடுகிறேன் வருடக் கணக்கில்...

சாகா வரம்

நெருங்கி நின்ற வார்த்தைகள்

நம் பிரிவை ஓதுகின்றன.

நாம் ஒன்றாய் இருந்த நினைவுகள்

விசிறி மடிப்புகளாய் விரிந்து கிடக்கின்றன

சுருங்கி விரியும் தொட்டாசிணுங்கி இலையாய்

மனதில் துளிர்த்த வெட்கம்

இப்போது சுருங்கி கிடக்கிறது

துளிர்த்ததின் நடுவில் கருவேலமுள்லாய்

உன் துரோகம் பரவிக்கிடக்கிறது

வருடங்கள் கரைந்து போகின்றன

படிகளாக பதிவுகளை மட்டும்

மறக்காமல் இட்டுக்கொண்டு...

நினைவுகள் சாகா வரம் பெற்றவையாக

என் நிஜங்களை சாகடித்துக்கொண்டு.....

தொலைதூர‌ ப‌ய‌ண‌ம்

எனைவிட்டு நானே தூரச் சென்று கொண்டிருக்கின்றேன்
தொலைதூரப் பயணம்
உன்னைத் தேடி
உன் நினைவுக‌ளுட‌ன்.

க‌ருமேக‌ இருட்டில் உன் பாத‌ச்சுவ‌டு,
ம‌ழையில் நனையாம‌ல்
என் குடை பாதுகாப்பில் ப‌த்திர‌மாய்.

என்னை க‌டைந்தெடுக்கும் உன் நினைவுகளிலிருந்து
என்னை நானே விடுவிக்க‌ முடியாம‌ல்
அத‌னுள்ளேயே சுற்றிச் சுழ‌ல்கிறேன்.

க‌டையக் க‌டையத் திர‌ண்ட‌தென்ன‌வோ
க‌ச‌ந்த‌ நிஜ‌ங்க‌ளே.....

நீண்ட‌ வழித் தேட‌லில் கிடைத்த‌து
க‌ண‌க்கெடுக்க‌ப்ப‌டாத‌ என் வ‌லிக‌ள் ம‌ட்டுமே.

க‌ளைத்து நிற்கும் நேரம் கூட‌
க‌சைய‌டி கொடுக்கும் உன் ஏளனப் புன்னகை.

மீண்டும் என் பயணம் உன் பாதையில்
அதே புன்ன‌கையை
அன்பில் முடிக்க‌ எண்ணி.....!

மனப் புழுக்கம்

உன் மனபுழுக்கத்ததை மறைத்துவைத்த
புயல்களை நேசிக்க முயன்று

மறைந்த துகள்களுக்குள்
மண்டியிட்டு நான் அமர்ந்தேன்.

அப்போதும் மலர்ந்த பூவுக்குளிருப்பதாய்
நான் உணர்ந்தேன்.

கண்களுக்கு வேலி போட்டு
நினைவுகளை கட்டவிழ்த்தாய்.

நெருப்பிலும் உன்னுடன் வர‌
மறுப்பில்லை எனக்கு.

என் ஜென்மம் போனாலும்
உனை தொட‌ர‌ என் நிழ‌ல் போதும்.

எட்டிக்காயோ என
எட்டி நின்ற காலத்திலும்

மனதின் ஓரத்தில்
முட்களுடன் நீ வளர்ந்தாய்

பூ பூக்கும் காலம் வரை
வாடாமல் உனை காக்க‌

உன்னுடன் மலர நினைத்து
நிழலாகவே பின் தொடர்ந்தேன்.

என்றேனும் என் மன புழுக்கத்தையும்
நீ அறிவாய் என.

தேடல்

கவனச் சிதறல்களை ஒன்று சேர்த்தால்

தெரியும் இதயத்தில் சிதறிக்கிடக்கும்

உன் ஞாபக பிம்பம்.

உன் நினைவு கசிவுகள்

கசையடியாய் என் நிஜத்தில்

கழன்று சென்ற காற்றடியாகிவிட்டய்

என் வானில் இன்னும் தேடுகிறேன்.

கவிதை எனக்கு...!

கவிதை எனக்கு பரிசு

உன்னால் பாராட்டப்படுவதால்

கவிதை எனக்கு சங்கீதம்

உன்னால் படிக்கப்படுவதால்

கவிதை எனக்கு உயிர்

கருவாக நீ இருப்பதால்

கவிதை எனக்கு சுவாசம்

தென்றலாய் நீ தழுவுவதால்

கவிதை எனக்கு விழி

உலகமாய் நீ சுழல்வதால்

கவிதை எனக்கு மரணம்

கல்லரையாய் நீ இருப்பதென்றால்...